Braterstwo‎ > ‎Tematy formacji‎ > ‎

Nowa ewangelizacja

Przypomnijmy sobie postanowienia z ostatniego spotkania.
Jak udało się nam je wypełnić ? 
Jak minął czas wakacji ?
Podzielmy się tym, co zrobiliśmy ? 
Czy udało się nam ewangelizować ?
Czy udawało nam się działać razem ? 

I Widzieć 
Ostatnio bardzo dużo mówi się o ‘nowej ewangelizacji’ Zastanówmy się czy rozumiemy ten termin ? Spróbujmy najpierw w luźnej rozmowie odpowiedzieć sobie na pytanie czym różnią się następujące określenia; - apostolstwo, misje, ewangelizacja, katecheza, duszpasterstwo, kerygmat. Są to pojęcia bardzo zbliżone, ale nie tożsame. Nie chodzi o jakieś definicje, ale byśmy umieli używać tych określeń i je rozumieli. 
Porozmawiajmy potem czym jest ‘nowa ewangelizacja’ ? (do kogo jest skierowana ? kto ma ją czynić ? jakimi środkami ? czego ma dotyczyć ?) 
Czy wiemy jakie działania podejmuje Kościół w związku z potrzebą nowej ewangelizacji ? Czy znamy podstawowe teksty dotyczące nowej ewangelizacji ? Podsumowaniem naszej rozmowy niech będzie odwołanie się do słów ks. bpa Grzegorza Rysia i wyjaśnień zawartych w załączniku nr 1. 

II Osądzić 
Pan Jezus, sam głosi Ewangelię i wysyła uczniów. Zwróćmy uwagę, że jednak nie do wszystkich. Przeczytajmy fragment Ewangelii. 
Mt 9,35 – 10,8 
Wyjaśnijmy sobie niejasności i wątpliwości. Jako komentarz do tych słów niech będą słowa bpa Grzegorza Rysia (zał. nr 2) Możemy chwilę porozmawiać jak w nową ewangelizacje wpisuje się idea Chrześcijańskiego Braterstwa Osób Niepełnosprawnych. 

III Działać 
Niech nasze postanowienie dotyczą treści dziś usłyszanych, np: 
  • dowiem się jakie inicjatywy dotyczące nowej ewangelizacji są podejmowane w moim środowisku, włączę się w jedną z nich; 
  • indywidualnie lub jako grupa włączę się w działanie na rzecz osób. Które odeszły od Kościoła (np. w ewangelizację miasta Krakowa) 
  • przeczytam choć jeden dokument dotyczący nowej ewangelizacji; 
  • pomyślę kiedy doświadczyłem MOCY Boga, mocy wiary, (czyli spotkania z działającym Bogiem w moim życiu); czy żyję tą mocą, czy moja wiara opiera się tylko na zewnętrznych praktykach; postaram się odnowić tą moc i podzielić się nią z innymi, opowiadając o tym moim doświadczeniu 
  • pomyślę kogo znam, kto w moim środowisku odszedł od wiary, albo ma ją słabą, jak mu pomóc, podejmę konkretne działanie, np. rozmowę z nim; 

Zał. nr 1 Spotkanie 7. Nowa Ewangelizacja –wyjaśnienie pojęć 
Apostolstwo to wszelkie działanie Kościoła w imię Jezusa Chrystusa 

Ewangelizacja z definicji jest głoszeniem. Mało powiedzieć głoszeniem - jest skonfrontowaniem i wprowadzeniem człowieka w wydarzenie, które ma na imię Jezus, a mówiąc dokładniej w Jego śmierć i zmartwychwstanie". Wszystko, co Kościół robi, jest ewangelizacją, Ewangelizacja ma trzy zasadnicze obszary: misje, duszpasterstwo parafialne i nową ewangelizację. Ewangelizacja jest głoszeniem Osoby Jezusa. Wszystkie inne działania np. w sferze kultury i mediów to preewangelizacja. Zasadą działania ewangelizacji jest uczestnictwo a nie organizacja mówił sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki/ 

Misje to głoszenie Chrystusa tym, którzy Go jeszcze nie znają 

Kerygmat przepowiadanie, ogłaszanie zbawienia dokonanego w Jezusie. W Pismach Nowego Testamentu oznaczało ono przepowiadanie Jezusa o rychłym nadejściu królestwa Bożego, a także przepowiadanie Jego uczniów o Nim samym jako zapowiadanym Mesjaszu. Kerygmat domaga się przyjęcia z pełnym zaufaniem 

Duszpasterstwo to troska o ludzi wierzących; wszelkie czynności (m. in. nauczanie, modlitwa, sprawowanie sakramentów i liturgii) jakie podejmujemy dla dobra wierzących 

Katecheza to nauczanie prawd wiary i moralności tym, którzy już uwierzyli to także wyjaśnianie tych prawd i umacnianie w wierze. 

Najważniejsze dokumenty o ewangelizacji: 
  • Sobór Watykański II: Dekret o apostolstwie świeckich "APOSTOLICAM ACTUOSITATEM" 
  • Sobór Watykański II Dekret o działalności misyjnej Kościoła "AD GENTES DIVINITUS" 
  • EVANGELII NUNTIANDI - Adhortacja Apostolska PAWŁA VI. O ewangelizacji w świecie współczesnym. 8.12.1975 r. Jest swego rodzaju vademecum, dotyczącym tego problemu. 
  • CHRISTIFIDELES LAICI - Posynodalna Adhortacja Apostolska. O powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie. 30.12.1988. 
  • REDEMPTORIS MISSIO - Encyklika JANA PAWŁA II. O stałej aktualności posłania misyjnego. 7.12.1990. 
  • LINEAMENTA – Nowa Ewangelizacja dla przekazu wiary chrześcijańskiej – materiały robocze na Synod Biskupów na temat Nowej Ewangelizacji 
O „nowej ewangelizacji” mówią już niemal wszyscy. I niemal wszystko. Liczba jej poważnych definicji przekroczyła dwie dziesiątki; mniej poważnych (wręcz dowolnych) – półtorej setki !
Szukając w takim zamęcie jakiegoś klarownego i pewnego kierunku myślenia, zwracamy się do nauczania papieży: Jana Pawła II i Benedykta XVI. Ich odpowiedź jest precyzyjna: „nowa ewangelizacja” skierowana jest do tych, którzy zaniechali praktyk chrześcijańskich” (Africae munus, 160) oraz „do regionów od dawna wprowadzonych w religię chrześcijańską” (Ubicumque et semper), w których chrześcijaństwo w wielkiej mierze uległo redukcji do zaangażowania „społecznego, kulturowego i politycznego”; nawet jeśli niejednokrotnie wydaje się ono imponujące i świetnie zorganizowane w sprawne struktury – za nimi kryje się jednak tak naprawdę „głęboki kryzys wiary” (Porta fidei, 2). 

Nowa ewangelizacja nie jest więc „misją ad gentes” (do ludzi, którzy jeszcze nie słyszeli o Chrystusie); nie jest też „duszpasterstwem w ogóle” (choć każde duszpasterstwo winno mieć zapewne charakter ewangelizacyjny) – jest skierowana do tych, którzy gdzieś zagubili, zneutralizowali lub spłaszczyli doświadczenie własnego chrztu. 

"Czym się różni ewangelizacja od Nowej Ewangelizacji? Zasadniczo różni się tylko i wyłącznie adresatem. Nowa Ewangelizacja jest skierowana do Kościołów o starej metryce. Czyli jeśli papież mówi o Nowej Ewangelizacji, to nie mówi o krajach misyjnych, tylko o tych krajach, które mają za sobą 1000, 1500 albo 2000 lat chrześcijaństwa. Chodzi o takie obszary, na których, chrześcijaństwo kształtowało kulturę, wszystkie struktury społeczne - czyli głównie o kraje Europy" 

Celem Nowej Ewangelizacji jest poprowadzenie człowieka do tego, żeby odkrył, że Bóg czyni go uczestnikiem własnego życia. Oczywiście Bóg to robi nie inaczej, jak tylko przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Ewangelizacja jest głoszeniem kerygmatu w samym swoim sednie, a kerygmat głosi się osobie. Nawet jeśli robi się wielkie masowe wydarzenia, to cała sztuka ewangelizacyjna polega na tym, że trzeba je zrobić tak, aby na końcu padły pytania skierowane do osoby, a nie do społeczeństwa. 

Papież Paweł VI mówił, że są tylko i wyłącznie dwa środki do ewangelizacji. Dialog i świadectwo. Podstawowe narzędzia ewangelizacji: to świadectwo życia prawdziwie chrześcijańskiego, słowo, liturgia, religijność ludowa, sztuka, nauka, media i małe wspólnoty. – Wiara w Kościele opiera się na trzech elementach: słowo, sakramenty i wspólnota 
Bp Grzegorz Ryś 

Spotkanie 7.Nowa Ewangelizacja 
Tak Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości. A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. 
Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził. Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. 
(Mt 9,35 – 10,8)  

Zał. nr 2 Spotkanie 7. Nowa Ewangelizacja- komentarz bpa G. Rysia do Mt 9,35 – 10,8 
Jezusowa Nowa Ewangelizacja Nowa ewangelizacja jest tym rodzajem ewangelizacji, którego Jezus uczył swoich uczniów najpierw! Wysyłając Dwunastu po raz pierwszy z misją ewangelizacyjną, mówił do nich wyraźnie: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela! Idźcie i głoście: „Bliskie już jest królestwo niebieskie”. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie! (Mt 10, 5nn). 

Pierwsza misja apostolska nie jest więc skierowana do „pogan” i do „świata”, lecz do tych, którzy dawno poznali objawienie; nie do „obcych”, lecz do „swoich” (do „braci”; do własnych „dzieci” i rodziców – zob. Mt 10, 21). Jest nową ewangelizacją wiernych, którzy „poginęli” (przepadli, zostali zabici, zrujnowani – użyte tu słowo ma wiele znaczeń). Konsekwentnie, także orędzie, z którym idą Apostołowie nie jest nowe, gdy chodzi o treść – sumuje się ono w pojęciu „królestwa niebieskiego/Bożego”. 

Idea, że Bóg ma królować w życiu osobistym i społecznym Izraelitów – że ma w ich codzienności zajmować to samo miejsce, jakie w sąsiednich ludach zajmowali królowie – nie była „nowa” w czasach Jezusa. Sięgała przynajmniej czasów Samuela (zob. 1 Sm 8); miała więc z górą tysiąc lat (mniej więcej tyle, co chrześcijaństwo w Polsce). Była wręcz fundamentalna – streszczała to, czym Izrael miał się odróżniać od wszystkich narodów. 

Dwunastu zostaje więc posłanych z prawdą najbardziej podstawową, z orędziem elementarnym – wręcz INICJACYJNYM (sięgającym początków Izraelskiej państwowości); mają jednak nie tyle o nim mówić, opowiadać czy debatować, co PROKLAMOWAĆ, uroczyście ogłaszać – mają je z mocą wykrzyczeć – Jezus im poleca (w. 7): Kηρύσσετε! Głoście KERYGMAT! 

Co w takim razie decyduje o „nowości” tej ewangelizacji. To, że objawia ona królestwo Boże nie jako „temat katechetyczny”, lecz jako PEŁNE MOCY WYDARZENIE: chorzy, zmarli, trędowaci, opętani odkrywają je na nowo, i otwierając się na jego rzeczywistość doznają w życiu zasadniczej przemiany: odzyskują zdrowie i życie, przywróceni są wspólnocie – także liturgicznej (są oczyszczeni, mogą więc wejść do świątyni), odzyskują samych siebie – wyzwoleni spod władzy złego, mogą swojemu życiu od nowa nadać sensowny kierunek; mając siebie – mogą się oddać drugiemu: Bogu i człowiekowi. 

Taki charakter (nowej ewangelizacji!) miała także pierwsza misja samego Jezusa. Opisuje ją św. Marek: Przyszli do Kafarnaum. Zaraz w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie. Był właśnie w synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: «Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boży». Lecz Jezus rozkazał mu surowo: «Milcz i wyjdź z niego!». Wtedy duch nieczysty zaczął go targać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego. A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: «Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne» (Mk 1, 21 – 27) 

Zauważmy: Marek w ogóle nie odnotowuje treści Jezusowego nauczania! Nie pisze, o czym było pierwsze publiczne wystąpienie Jezusa. Zapewne nie wybiegało ono jednak poza program zsumowany sześć wersetów wcześniej: Jezus przyszedł do Galilei i głosił (κηρύσσων!) Ewangelię Bożą. Mówił: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 14 – 15). Jezus – na początku swojej publicznej działalności nie mówi jeszcze „nic nowego”. Owszem, wiele z tego, co ma do powiedzenia, jest na razie objęte „sekretem mesjańskim”. Chętnie idzie natomiast do synagogi; bierze do ręki i komentuje odczytywane w niej od wieków teksty. 

A jednak! Ci, co Go słuchają mają poczucie czegoś kompletnie nowego! I to właśnie tę reakcję i doświadczenie słuchaczy detalicznie opisuje Ewangelista: „starą” prawdę o królestwie Boga mieszkańcy Kafarnaum – w spotkaniu z Jezusem – odkrywają ze zdumieniem jako „nową naukę”. Dlaczego nową? „Bo z mocą” – tak tłumaczy ostatni werset naszej perykopy św. Hieronim w Wulgacie: Nowa jakaś nauka, bo z mocą i duchom nieczystym rozkazuje… (doctrina haec nova quia in potestate et spiritibus inmundis imperat). W słowach, w czynie – w osobie i WE WŁADZY Jezusa – królestwo Boże nie jest już jedynie tematem wykładu „uczonego w Piśmie”, lecz dynamiczną rzeczywistością, dokonującą się tu i teraz, obejmującą mnie, moje życie i problemy. 

Markowy tekst pozwala nam jeszcze raz odkryć, do kogo skierowana jest ostatecznie nowa ewangelizacja: otóż do tych, którzy nie znają MOCY, jaką daje wiara! Nawet jeśli teoretycznie wiedzą wiele o Bogu; nawet, jeśli żyją w świecie, który przesiąknięty jest religią i związanymi z nią instytucjami, znają Prawo religijne i „uczonych w Piśmie” , może nawet „chodzą do synagogi” (dla nas oznacza to nawet „chodzenie do kościoła” i spełnianie chrześcijańskich „praktyk”). 

Idąc najpierw do nich, i posyłając swoich uczniów najpierw do nich, Jezus wyraźnie zakazuje nam łatwego w odniesieniu do nich osądu i lekceważenia; tym bardziej zakazuje nam ich łatwego potępiania i „ekskomunikowania” – z towarzyszącym mu dobrym samopoczuciem: „liczy się jakość, a nie ilość!..” Wzywa nas natomiast do miłości i odpowiedzialności, do ŚWIADECTWA i do odwagi. Mówi nam także, że bez tego doświadczenia nie będziemy raczej gotowi, by pójść na krańce świata… (…) 

In Christo 
Bp Grzegorz Ryś

Comments